Nova (18): ‘Ik ben heel flexibel in het moederschap gerold‘

29.01.2020 | 18:05

Nova werd op haar zeventiende zwanger van een meisje, maar ze wist zeker: ‘Ik wil hier gewoon voor gaan.’

Geschreven door: Iris Schellingerhout

Zwangerschap 

‘Mijn vriend en ik hebben elkaar ontmoet aan de waterkant van de Rijn. We kwamen in contact en zijn gaan daten. Wij hebben het voor mijn zwangerschap nooit over kinderen gehad. Het is zo gelopen. Ik werd op een dag heel erg misselijk en moe. Toen kwam ik erachter dat ik zwanger was. Het eerste wat door mij heen ging was hoe ik het aan mijn moeder ging vertellen. Ik was er wel meteen van overtuigd dat ik deze zwangerschap aankon. Ik wilde er gewoon voor gaan. Mijn vriend schrok er in eerste instantie van, maar hij vindt het gelukkig wel erg leuk’.

Bevalling 

‘Ik heb een makkelijke bevalling gehad. Deze duurde maar tien minuten. Ik ben heel flexibel in het moederschap gerold. Ik heb meteen na mijn bevalling mijn dagelijkse dingetjes weer opgepakt. Ik heb op internet informatie gezocht over hoe ik bepaalde dingen aan moet pakken. Maar het gaat allemaal best wel vanzelf. Want het zorgen voor een kind zit in de vrouw.’

Jong moeder zijn

‘Ik vind jong moeder zijn heel erg leuk. Elke vrouw ervaart dat natuurlijk anders. Het moet natuurlijk wel in je zitten. Als jij elk weekend nog aan het stappen bent en het leuk vind om te drinken en met je vrienden te zijn, dan is het nu misschien nog niets voor jou. Maar ik heb dat helemaal niet. Ik wilde altijd al jong moeder worden. Ik had negentien of twintig jaar in gedachten. Zeventien was misschien wel heel jong, maar ze is heel erg welkom.’

Reacties van omgeving

‘Ik krijg eigenlijk geen negatieve reacties van mijn omgeving, meer grappige. Ze vragen wel eens of het mijn zusje is. Ik stoor mij er niet aan. Mijn vriendinnen pakken het heel leuk op. Ze doen haar in bad en spelen met haar.’

Thuissituatie

‘Apart wonen van elkaar is niet handig. Dat is geen doen, je komt vaak te laat. Nu blijft mijn vriend thuis als ik even weg moet en andersom. Je moeder gaat anders toch ook veel met je bemoeien en dat vind ik niks. Mijn omgeving helpt met oppassen als ik aan het werk ben.  Als je er school naast hebt is het wat lastiger, maar alles is te combineren.’

BRON LINDA.NL

LOURD: ‘VAN TIJD TOT TIJD WORDT ER WEL EENS EEN OPMERKING GEMAAKT ZOALS ‘NIET STELEN’

29.01.2020 | 18:05

Lourd (21) is een Irakese studente aan de TU Delft. Zij vertelt over haar ervaringen als buitenlandse vrouw in een mannen wereld. 

Geschreven door: Maryam Wasteen

VOOROORDELEN

‘Persoonlijk probeer ik de negatieve uitspraken zoveel mogelijk te negeren. Het doet mij over het algemeen vrij weinig, omdat ik er niet mee bezig wil zijn. Van tijd tot tijd wordt er wel eens een opmerking gemaakt zoals: ‘Niet stelen.’ Dit begint vaak als grap, maar soms wordt het veelvuldig herhaald waardoor je merkt dat er meer mee wordt bedoeld. Deze mensen komen vaak nauwelijks in contact met migranten en plaatsen anderen dan snel in hokjes. Deze stereotypes worden door de media in stand gehouden. Het is voor een immigrant dan nog lastiger om uit deze hokjes te komen. Naar mijn mening ben ik goed geïntegreerd. Ik ben hier opgegroeid, waardoor ik buiten mijn Midden-Oosterse gewoontes ook een Westerse kant heb.’

TECHNISCHE STUDIE

‘Ik doe een technische studie dat betekent dat de vrouwen te maken hebben met een overgrote minderheid. 80% is namelijk man. Dit merk je, als vrouw wordt je vaak onderschat. Je moet je veel meer bewijzen. Wel is het fijn dat mijn studie diverse nationaliteiten heeft. Ondanks dat zijn er situaties geweest waar ik niet de hulp kreeg die ik nodig had, omdat ik een buitenlandse vrouw ben.’

VROUWEN AAN HET WERK

‘In de techniek is er een duidelijk tekort aan vrouwen, veel bedrijven willen hier een verandering in brengen. Ze nemen dus vaker een vrouw aan dan voorheen. In de praktijk gaat het denk ik net anders. Ze nemen dan één vrouw aan zodat zij kunnen zeggen: ‘Wij hebben ook vrouwen in dienst.’ Zo willen zij hun bedrijven in een positief daglicht zetten.’

NIET AAN EEN BAAN KOMEN

‘Tot de dag van vandaag is de kans voor een buitenlander op een baan kleiner. Veel mensen worden niet aangenomen, omdat ze buitenlands zijn. Met mijn voor- en achternaam heb ik het privilege dat het niet Arabische klinkt. Stel dat ik dat niet had, dan was die stap om gevraagd te worden voor een sollicitatiegesprek veel moeilijker. Er zijn genoeg immigranten die de kans om zichzelf te bewijzen niet krijgen.’

BRON LINDA.NL

‘ALS U TWIJFELT, MOET U DE ZWANGERSCHAP MAAR AFBREKEN’, ZEI HIJ

30.01.2020 | 15.26 

1 op de 500 jongens wordt geboren met het syndroom van Klinefelter, een chromosoomafwijking. Zo ook de zoon (11) van Nicole (45). Nicole kwam er tijdens de zwangerschap achter dat er weinig bekend is over het syndroom en wat er bekend is, is veelal negatief. Dit zorgde voor veel onzekerheid tijdens de zwangerschap.

Geschreven door: Melanie Birkhoff

Wat was je reactie toen je hoorde dat je zwanger was van een jongen met het syndroom van Klinefelter?

‘We schrokken erg van de uitslag. Daarna kwamen we erachter dat er veel te weinig informatie bekend was over het syndroom. De informatie die we vonden was negatief. Mijn man en ik werden hier erg onzeker van. Er werd beweerd dat jongens met het syndroom vaak het verkeerde pad op gaan. De mannen zouden een laag IQ hebben en daardoor weinig toekomstmogelijkheden. Mijn man en ik vonden het een goed idee om in contact te komen met een ervaringsdeskundige. Al snel vonden wij het telefoonnummer van een man met het syndroom. Echter was ook hij heel negatief: ‘Als u twijfelt moet u de zwangerschap maar afbreken,’ zei hij. Het leven zou volgens hem toch geen zin hebben.’

Hoe sta jij ten opzichte van de negatieve verhalen die worden verteld over het syndroom?

‘In mijn ogen zijn de beweringen een goed voorbeeld van ‘in hokjes plaatsen,’ daarom hebben wij een tijdje niks verteld aan de buitenwereld om onze zoon een eerlijke start te geven zonder vooroordelen. Ik kan natuurlijk voor niemand bepalen hoe het is om te leven met het syndroom, maar met mijn zoon gaat het heel goed. Hij is sociaal, gaat goed op school en het belangrijkste: hij is heel gelukkig’.

Wat zouden jullie willen meegeven aan ouders die zwanger zijn van een jongen met het syndroom?

‘Natuurlijk ervaart iedereen het syndroom op een andere manier. Toch wil ik aan ouders of toekomstige ouders van een jongen met het Klinefelter syndroom meegeven dat ze verder moeten kijken dan de negatieve uitspraken’.

BRON LINDA.NL

AKHRAT: ‘WE BELANDEN IN EEN AZIELZOEKERSCENTRUM’

30.01.2020 | 15.26 

Akhrat (19) heeft een zwaar verleden.  Ze moest vluchten uit Irak en daar alles achter zich laten. Nu doet ze veel vrijwilligerswerk en studeert ze zelfs rechten.

Geschreven door: Larissa Boerenstam

GEVLUCHT

‘Ik kom met mijn familie uit Irak maar we zijn van oorsprong Koerdisch. In Irak was het nooit veilig, het is niet bepaald een land waar je op vakantie gaat. We zijn gevlucht toen ik vijf was, ik weet er niet veel meer van, maar ik wel dat ik heel bang was.’

AZC

‘Toen we in Nederland kwamen gingen we naar een AZC. De eerste was in ter Apel, Groningen. Het ‘as daar echt niet fijn. Ik voelde me erg gevangen door de hekken. Het azc in Dronten was het leukst. Ik ging naar school en deed mijn ding, ik voelde me er erg thuis. Totdat mijn moeder ziek werd. Ze kreeg een herseninfarct bij de geboorte van mijn jongste zusje. Ze lag acht dagen in coma en mijn zusje is geboren met een handicap. Ze moest daarna natuurlijk ook nog revalideren en was toen in totaal zes maanden in het ziekenhuis. Alles veranderde en ik moest ineens de taak van moeder op me nemen. Ik moest s’ ochtends vroeg op staan en brood maken voor mijn kleine zusje van twee en in de middag oppassen. Het was een erg zware periode maar ik ben blij dat ik mijn moeder nog heb en dat ze thuis kan wonen.’

STUDEREN IS EEN TOPPRIORITEIT

‘Ik woon nu in Katwijk en studeer in leiden. Ik kom op voor de belangen van vluchtelingen kinderen. Zodat degene die geen stem hebben toch gehoord kunnen worden. Dit doe ik als ambassadeur van Defence for Children. Daarnaast doe ik mee aan Meeting Point, een project van de Vrolijkheid waar ik als coach mensen van het bedrijfsleven spreek. De belangen van vluchtelingen kinderen behartigen doe ik onder andere door met instanties in kwestie te spreken zoals het COA maar ook dus staatssecretaris Mark Harbers. Naast dit alles doe ik ook nog de studie HBO-rechten. Het combineren gaat sommige dagen beter dan de andere. Ik heb altijd in mijn hoofd dat mijn studie topprioriteit is.’

BRON LINDA.NL

SHERAN: ‘IK MOET KNOKKEN IN EEN MANNENWERELD‘.

30.01.2020 | 15.26 

Sheran (23) speelt al jaren games op professioneel niveau. Toch is ze als vrouw aanzienlijk in de minderheid in het gaming circuit.

Geschreven door: Dylan Delgado

Hoe ben je met games in aanraking gekomen?

‘Al sinds mijn twaalfde ben ik een fanatieke gamer. Mijn oudere broer gamede vroeger veel, vaak vroeg ik of ik ook mocht en dan speelden we met elkaar.’

Hoe vind je de verhouding van mannen en vrouwen in de gamewereld?  

‘Ik vind dat vrouwen zeker een nadeel hebben in de gaming wereld, maar je komt nergens door te zitten mokken. Ik ging naar een game toernooi in Utrecht. Dit toernooi zat vol met mannen. Ik had op kunnen geven en weg kunnen lopen, maar ging gewoon naar binnen gaan om mijzelf te bewijzen. Ik werd uiteindelijk negende van de 50.’

Heb je zelf veel te maken met mensen die zich raar gedragen online, omdat je een vrouw bent?

‘Het valt op zich wel mee, maar dat komt omdat ik gewoon een normale username online. En ik gebruik nooit “voice chat” tenzij ik met mensen ben die ik vertrouw.

De meeste mensen maken grappen en meestal snap ik dat ook. Maar soms zegt iemand wel eens iets waarvan ik denk: ‘Doe even normaal.’

Wat vind je dat het grootste probleem is met vrouwen in de proffesionele gaming wereld?

‘Het grootste probleem is dat vrouwen zich geïntimideerd voelen om überhaupt mee te doen. Als vrouwen dat doen zal er automatisch ergens in de toekomst wel één van hun winnen en heb je ook meer vrouwen die hun skills bewijzen.’

BRON LINDA.NL

JO: ‘IK BEN NIET DOM, MAAR GEWOON OUD.’

30.01.2020 | 15.26 

Jo (89) woont al jarenlang alleen in een verzorgingstehuis. Haar man is overleden en kinderen heeft ze niet. Ze praat met ons over alleen zijn.

Geschreven door: Alix Boele

GEWENNING

‘Ik woon hier nu al zo lang dat ik niet anders weet. Vroeger woonde ik met mijn man, Jos, in een appartementje vlakbij Rotterdam. We hadden het fijn met zijn tweeën. We hadden een aantal vrienden en een paar neven en nichten hier en daar, maar dat was het dan ook. Kinderen hebben we bewust niet genomen. We werkten vroeger als hulp bij een groot gezin in Ridderkerk. Jos reed iedereen dan rond als chauffeur en deed wat klusjes. Ik zorgde voor het eten en maakte schoon in het hele huis. We deden alles samen: werken en leven.’

EENZAAMHEID

‘Toen Jos overleed voelde ik me wel eenzaam. Ik bleef alleen achter en had dat nooit gedacht. Ik had niemand meer om dagelijks mee te praten of naast te zitten. Ik zag in die tijd veel vrienden en probeerde veel naar buiten te gaan. Toch ben ik nog steeds niet gewend aan dat hij er niet is.’

OUDE KENNIS

‘Hier in het verzorgingstehuis is het erg fijn. Ik heb veel lieve verzorgers en andere ouderen om mij heen. Ik zit veel in stilte. Dan ben ik bezig met mijn eigen gedachtes of probeer ik juist aan niks te denken. Eén van de kinderen van het gezin waar we vroeger werkten komt sinds een paar maanden wekelijks langs. Ik heb geen idee hoe hij mij heeft gevonden maar hij blijft terugkomen. Soms brengt hij een bloemetje mee en we drinken altijd een kop koffie. Het is ontzettend gezellig en ik ben blij dat hij er is.’

WIJSHEID

‘Men denkt vaak dat ouderen dom zijn, maar dat is niet zo. We zijn gewoon oud. Mijn hersenen werken nog prima, ik heb alleen veel hulp nodig met normale bezigheden zoals douchen of naar het toilet gaan. Dat neemt niet weg dat ik houd van gezelligheid en een praatje. Ik heb veel meegemaakt in mijn leven en heb daardoor veel wijsheden. Ik denk dat ik voor iedere oudere spreek als ik zeg dat we onze kennis graag zouden willen overbrengen op de generaties onder ons.’

BRON LINDA.NL